LAGAK

Pagi ari baru lah bamanuang Umar di suduik jandela. Banyak nan nyo pikian di kapalonyo. Ciek aso nan babarapo ari ko mambuek kusuik utaknyo. Nio punyo oto. Lah nyo cubo batanyo-tanyo kian kamari. Sia se nan nyo sobok, oto otanyo. Ma nan rancak, ma nan murah nyo tanyo ka urang sabalik. Ma nan rasonyo murah, rancak, tahan lamo, harago jua tinggi, hemaik bensin, bantuak badagok, katuju bana jo Umar.

 

Tapikia juo jo Umar pandapek kawan-kawannyo. Ado nan manyaranan bali oto seken se, tapi bamerek tanamo, ado nan manyaranan bali oto model lamo, ado nan maonyok-an otonyo, jo ado pulo nan manyarankan karidik sajo, apolai kini ado oto baru nan murah.

 

Bininyo Umar, Minah baru jago. Takajuik nyo mancaliak lakinyo duduak di ruang tamu. Nyo sangko baruak ma lo nan batenggek di sofa barunyo. Kironyo lakinyo tacinto. 

 

"Manga uda? Pagi ari baru lah bamanuang."

 

"Eh, lah jago Minah mah. Kasikolah duduak sabanta. Ado ka uda kicek an ciek a."

 

"Acok bamananuang uda nampak kini mah. Apo nan uda pikian?" tanyo Minah sambia duduak dakek lakinyo.

 

"Ndak ado," kato Umar, tapi pangananyo kama-kama. Nyo caliak labuah, alah banyak oto nan lewat. Nyo tenok ciek-ciek. Nyo caliak merek, nyo caliak model, nyo caliak urang di dalamnyo. Tabayang baok oto di kapalo Umar.

 

"Da!"

 

Tasintak Umar. Baru kalamak inyo mambayangan manyupir di oto baru, pacah gara-gara suaro malangkiang bininyo. Nyo pacik tangan bininyo, "Minah, bali oto wak baa nyo?"

 

Langsuang mancaliak Minah ka lakinyo. Nyo tenok mato Umar. Nyo pana taruih. Bantuak sadang mangicek, lai aman uda den ko?

 

"Minah! Oi, malamun lo kau. Lai tadanga kicek uda?"

 

"Serius uda ko? Jan bagarah juo da."

 

Mulai ndak lamak perasaan Umar. Ka mancarau lo bininyo sabanta lai ko mah. Agak manyasa Umar manyabuik an nieknyo ka Minah. Ancak diam se tadi lu, pikia Umar. Tapucek bibia Umar. Manitiak paluah sagadang jaguang di kaniangnyo.

 

"Jo a ka uda bali da??! Pitih sarik. Balanjo dapua tiok bulan acok kurang. Sia lo nan uda paturuik an kini ko?" muncuang Minah mulai manyambua. Jo kato-kato padiahnyo. Manakua se Umar. Indak tantu apo ka dijawek. Minah alah bantuak aia maluncua dari kran musajik. Kancang. Saroban penyanyi rap. Payah dimangarati, payah pulo baranti.

 

"Manga mak? Pagi ari baru lah eboh se," kato anak Umar paliang gadang, Boy, nan baru kalua dari kamarnyo.

 

"Iko a. Apak ang ko a. Ka bali oto kicek e."

 

Indak jadi Boy ka balakang. Padahal tadi alah tasasak buang aia gadang, tapi ilang se sakik paruik maliliknyo sakatiko mandanga kato oto. Langkahnyo tahanti, langsung baliak kiri, mandakek ka urang gaeknyo.

 

"Iyo Pak? Bali oto pak?" kato Boy jo incek mato tabudua, lidah tajulua. Yes, yes, kicek Boy bagadang ati.

 

"Bali oto?!" kalua lo anak Umar nan bungsu, Keyla. Anak Umar ado tigo. Anaknyo nan nomor duo, Rahul, kamarnyo di sabalah. Rahul suko surang-surang. Jarang nampak pagi. Kurang lalok malam. Ndak banyak mangicek, ndak banyak parangai. Tapi lai acok mandi.

 

"Tu caliak lah, anak-anak se nio uda bali oto a," kato Umar ka bininyo nan masih manggarutuak-manggaratuak ndak bakatantuan.

 

"Jo a ka dibali da?!" suaro Minah mulai agak taisak-isak. Gaya lamo. "Urang korona korona lo kini. Jan batea juo lai da!"

 

"Memangnyo alah ado pitih pambalinyo, Pak?" tanyo Boy. Umar manggelang sambia galak-galak sengeang. Langsuang Boy tasanda. Carito opok-opok ko mah, bisiak Boy. Keyla nan tadi girang, tibo-tibo loyo.

 

"Tu mako e ado nan ka apak kicek an ka kalian sadonyo," sarato Umar mangicek, sarato itu pulo Rahul masuak. Tumben paja ko lah jago, pikia Boy sambia mancaliak ereang ka adiaknyo tu.

 

"Kini barundiang lah wak," kato Umar mulai jo suaro agak bapaham. Mulailah Umar bacarito ka anak jo bininyo. Disabuiklah jo Umar rencana inyo ka mambali oto baru, bukak karateh, mangkilek. Disabuik pulo oto ko ka dikaridik maambiaknyo.

 

"Ka dikaridik?!" naiak nada suaro Minah. Dari C minor, pindah ka E mayor. "Gilo uda mah. Bilo ka lunas tu uda sayang? Sampai balumuik uda bakarajo indak ka lunas gai tu doh. Jan batea juo da."

 

Dari nada E Mayor, suaro Minah pindah ka D Minor, sambia taisak-isak, "untuak makan se awak payah kini da. Lado maha, bawang maha, bareh apolai. Sofa ko se alun lunas karidiknyo lai, tu ka bakaridik lo kini oto lai." Mulai Minah manabuah-nabuah dado.

 

Suaro Umar malunak, "uda ado ide brilian, Minah. Cubo danga lu dih."

 

"Jadi giko, Boy," sambuang Umar, "ang kan ado onda," mulai ndak lamak perasaan Boy, "kebetulan urang kan kini sadang tren bana basapeda. Kok basapeda se ang ka kampus lai baa? Onda ang jo onda Apak jua se. Panambah uang muko bali oto." Umar mulai mangaluaan jurus mambujuaknyo. Langsuang merah muko Boy, jo onda tu nyo pulang pai ka kampus jo pacarnyo, Laura. Kalau bajua onda, jo a ka dibonceang Laura beko lai. Indak talok Boy mangayuah sapeda sambia mambaok Laura do. Samo jo maangkuik duo karuang simin mah.

 

"Tu ado ciek lai," sambuang Umar. Nyo caliak lambek-lambek ka arah bininyo, "pitih balanjo bulanan, tapaso dikarek stek, Minah."

 

Mandanga itu, langsuang tagak bininyo. Rambuik karitiangnyo bagubao-gubao. "Tu ka makan jo a awak lai Da? Pucuak parancih se diabuih lai? Sapek? Bada? Digaram-an se nasi tu lai?"

 

Indak nyo pikian Minah mancaracau, nyo sambuang mangicek jo Umar liak, "Internet tapaso diputuih."

 

Keyla nan tadi tasanda, langsuang tajago. "Apo kicek Apak? Jan bagarah juo Pak. Awak ka main tok-tok gai. Follower awak lah banyak. Ndak do carito putuihan internet do."

 

"Yo, kini den acok lo baraja onlen," sambuik Boy.

 

"Untuak kalian sadonyo, pitih lanjo kalian tapaso dipotoang lo,” sambuang Umar bantuak sadang manjalehan isi Perda. Makin mamburangsang anak-anak Umar. Onda tapaso dijua, internet tapaso diputuih, pitih balanjo dipotong lo. Biaya dapua dikarek pulo. TV, kulkas, dispenser ka dijua lo ndak?

 

"Apak baa ko? Baa kok tapaso-tapaso kicek Apak? Kalau tapaso manga juo babali oto? Inti e se lah tapaso. Lai ndak ka marano kami beko ko?" mangicek Rahul. Maangguak-angguak Minah sambia taisak-isak jo mauruik-uruik dado.

 

"Ang ndak ngarati. Ang ketek baru," kato Umar, "lah patuik lo awak punyo oto dek ang mah. Caliak lah urang sa kampuang ko, awak se nan indak punyo oto. Si In se nan tukang limun tu ado oto, walau kijang pick up lamo. Si Mar, guru SD, taloknyo mangkaridik oto baru. Si Bahar, alah ampek kali nyo ganti oto. Awak baa? Raso Apak, lai talok dek wak beko tu nyo mambayia angsurannyo."

 

Manggeleang-geleang Rahul, "Apak bayang-an lah. Lai ndak ka marano kami beko tu? Itu se nan paralu apak pikiannyo," kato Rahul sambia baranjak pai maninggaan ruang tamu. Sabalun ilang, mangicek Rahul sakali lai, "jan lagak dipaturuik-an, Pak!"

 

Tamanuang urang sabalik. Agak paneh ati Umar mandanga kicek anaknyo.

 

"Pak, ndak usahlah jua onda den. Kok tanah di subarang tu se wak jua baanyo?"

 

"Sumbarang mangicek ang mah, Boy. Ampek urang mamak nan masih iduik, indak ado surang alah juo nan ka maagiah tando tangan tu doh. Tanah pusako tu mah."

 

Minah tagak, ikuik baranjak dari ruang tamu sambia marunguik-runguik. Keyla maikuik-an dari balakang sambia bagumam, "Hehey. Yo ka sansai iduik wak ko mah."

 

"Wa'ang sapakaik se lah. Beko kalau lah ado oto, ang baok lah ka kampus sakali-sakali," umbuak Umar babisiak ka anaknyo paliang gadang.

 

"Yo ko Pak. Wak pacik kicek apak a."

 

"Aman tu. Pacayolah ang ka Apak ang ko.”